Γ Κ Ο Λ Φ Ω
Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2020, ώρα 20.30
Φουαγιέ Πνευματικού Κέντρου
Η «Γκόλφω» αποτελεί μία σύγχρονη ελληνική τραγωδία, γραμμένη σε δεκαπεντασύλλαβο από τον Σπυρίδωνα Περεσιάδη και θεωρείται κορυφαίο έργο της ελληνικής δραματουργίας, η ελληνική εκδοχή, θα λέγαμε, του σαιξπηρικού αριστουργήματος «Ρωμαίος και Ιουλιέτα».
Η παράσταση, διασκευασμένη και σκηνοθετημένη με σύγχρονη ματιά, παρά την τραγική της κατάληξη, δίνει αισιόδοξα μηνύματα για την αγνή, άδολη αγάπη που χρειάζεται να γνωρίσει η νέα γενιά και επιφέρει την «κάθαρση» που και η αρχαία τραγωδία υπηρετεί.
Υπόθεση
Η Γκόλφω και ο Τάσος, ερωτευμένοι και αθώοι, δίνουν όρκο αιώνιας πίστης σε ένα δάσος. Η Γκόλφω, πιστή στον όρκο της, αρνείται τον άρχοντα που την «πολιορκεί». Ο Τάσος όμως γοητεύεται από τα πλούτη και πατά τον όρκο του. Παντρεύεται μια πλούσια που του προξενεύουν. Η Γκόλφω, μέσα στη μεγάλη της απελπισία, πηγαίνει στον γάμο για να αποχαιρετήσει για τελευταία φορά τον προδότη Τάσο. Εκείνος, βλέποντάς την να έχει χάσει τα λογικά της, αλλάζει γνώμη. Όταν όμως ο Τάσος διαλύει τον γάμο και πάει να τη βρει, η Γκόλφω έχει εξαφανιστεί στο δάσος, όπου οι δυο τους ορκίστηκαν αιώνια αγάπη. Είναι όμως αργά. Η προδοσία του τιμωρείται, γιατί «όποιος προδίνει την αγάπη, μπορεί να προδώσει τα πάντα.»
Σκηνοθετικό σημείωμα
Δυο νέοι, ερωτευμένοι και αθώοι, αντιμετωπίζουν ένα κόσμο συμφερόντων και συμβιβασμών. Ο έρωτας της Γκόλφως βασίζεται στην άδολη αγάπη και στον όρκο της αιώνιας πίστης. Απέναντι βρίσκονται οι περιουσίες, οι άρχοντες, τα προξενιά, η φτώχια και όλος ο «ενήλικος» κόσμος των «πλούσιων και φτωχών». Η Γκόλφω και ο Τάσος είναι δυο παιδιά που δε ζήτησαν την άδεια από τους «μεγάλους» της ζωής και έκαναν αυτό που τους όρισε η καρδιά τους. Η κοινωνία όμως διαφωνεί: Όχι με την καρδιά αλλά με το συμφέρον πρέπει να γίνονται οι γάμοι. Παρά το τραγικό τους τέλος, ο έρωτας τους δικαιώνεται, γιατί ούτε ο κόσμος ούτε ο θάνατος τους εμποδίζει να σμίξουν πάλι μαζί. Υπάρχει κάτι αισιόδοξο στο να πιστεύεις σε μια αγάπη που την υπερασπίζεσαι μέχρι θανάτου, αυτό προσπάθησε να φωτίσει η σκηνοθεσία μου σε αυτό το σπουδαίο ελληνικό έργο του Σπυρίδωνος Περεσιάδη.
Χρήστος Στρέπκος