
Η φύση, πάντα πρώτη, δίνει το σήμα: στις πλαγιές ανθίζουν οι ρίγανες και οι θρούμπες, τα γιασεμιά αγκαλιάζουν τις πόρτες των σπιτιών, και τα βότσαλα των αυλών ζεσταίνονται από τον μεσημεριανό ήλιο. Οι αυλές ασπρισμένες, τα σοκάκια σκουπισμένα, σαν να περιμένουν κάποιον αγαπημένο που γύρισε απ’ το μακρινό ταξίδι.
Η Κέρκυρα ξυπνά κάτω από τα πλατάνια του Λιστόν. Στους Παξούς, οι πρώτες βάρκες φεύγουν από τον Γάιο και τα ελαιόδεντρα ρίχνουν σκιά σε χτιστές αυλές γεμάτες αναμνήσεις. Η Λευκάδα ετοιμάζεται για την Παναγία τη Φανερωμένη, ενώ στην Ιθάκη οι νοικοκυρές στο Βαθύ αερίζουν τα σεντόνια του καλοκαιριού και τα παιδιά παίζουν στην προκυμαία, όπως παλιά.
Η Κεφαλονιά χτυπά τύμπανο στις πλατείες των χωριών, προαναγγέλλοντας τα πρώτα πανηγύρια. Η Ζάκυνθος πλημμυρίζει από ήχους φιλαρμονικής, και στα Κύθηρα ο Ιούνιος μυρίζει αρμύρα, θυμάρι και λιβάνι. Στον Ποταμό, γυναίκες με χέρια ευλογημένα ψήνουν γλυκά του κουταλιού και διηγούνται ιστορίες που κρατούν το νησί όρθιο στον χρόνο. Στο Καψάλι, τα φώτα της θάλασσας περιμένουν τους πρώτους επισκέπτες — όχι τουρίστες, αλλά προσκυνητές του καλοκαιριού.
Οι παρέες στήνονται έξω από καφενεία. Οι κουβέντες γεμίζουν τις γωνίες. Οι αναμνήσεις ξεπροβάλλουν απρόσκλητες αλλά καλοδεχούμενες:
«Θυμάσαι που μαζεύαμε κοχύλια στον Μύρτο;»
«Θυμάσαι εκείνη την καντάδα που μας ξύπνησε ένα ξημέρωμα στα Στενά;»
Το καλοκαίρι στα Επτάνησα δεν είναι μόνο εποχή. Είναι τρόπος ζωής, βαθιά χαραγμένος στη συνείδηση των κατοίκων. Στις αυλές των σπιτιών απλώνονται ρούχα παιδιών που βγήκαν ξυπόλυτα για πρώτη φορά φέτος. Στα παράθυρα, γυναίκες με μακριές φούστες ποτίζουν βασιλικούς. Κάθε γωνιά, κάθε λιθόστρωτο, κάθε πέτρα κουβαλά μια προσευχή, μια ανάμνηση, ένα τραγούδι.
Κι ενώ οι μέρες μεγαλώνουν, μεγαλώνει κι η ελπίδα: πως αυτό το καλοκαίρι θα είναι γλυκό, όπως εκείνα που δεν ξεχάσαμε ποτέ.
Στην εποχή των βιαστικών φωτογραφιών και των άδειων σκρολαρισμάτων, τα νησιά του Ιονίου υπενθυμίζουν ότι το καλοκαίρι είναι ρυθμός, σιωπή και βάθος. Είναι το άρωμα του γιασεμιού τα ξημερώματα. Είναι η γιαγιά που ψιθυρίζει προσευχή. Είναι το καντάρι της ζωής που βρίσκει ξανά ισορροπία.
Η πρώτη ανάσα του καλοκαιριού δεν είναι ημερομηνία. Είναι κατάσταση ψυχής. Και στα νησιά του Ιονίου, η ψυχή πάντα γνωρίζει πότε έφτασε.
Σύνταξη myeptanisa