πριν από 7 χρόνια

Κατίνα Βλάχου: « Η Κερκυραία Λογοτέχνης, καμάρι του Νησιού που την εμπνέει»

Η Κατίνα Βλάχου, συγκεντρώνει όλες εκείνες τις ιδιότητες που συνθέτουν την ιδιαίτερη, ξεχωριστή κουλτούρα των Επτανησίων, προβάλλοντας την δική της οπτική μέσα από τα έργα της, ως η εσωτερική ανάγκη της να εκφραστεί, να μοιραστεί τις αλήθειες της μέσα από τον στοχασμό, που ήρθε σαν καρπός χωρίς να έχουν πέσει τα άνθη.

Η φιλομάθεια σε συνδυασμό με τον εσωτερικό της στόχο, ωρίμασαν την προσωπικότητα της , την ξεχωριστή ταυτότητα ήθους, ευαισθησίας για τον άνθρωπο  και αλτρουισμού για την πατρίδα.

Σημαντική είναι η συνεισφορά της στην λογοτεχνία, με γνώση αλλά και κρίση, καθώς τα έργα της τυγχάνουν και επιτυγχάνουν το ζητούμενο της έμπνευσης της, με νεανικό παλμό αλλά και ακούραστο γιομάτο σοφία πνεύμα.

Μέσα από ζωηρές εικόνες και μνήμες  φτιάχτηκαν λόγια ικανά κάθε φορά  να τις αναστήσει.

Αυτό το παλίμψηστο, εξακολουθεί την διαδρομή του χρόνου, κάποιες φορές  με αναγκαία αντιφατικά χαρακτηριστικά, κάποιες άλλες με άρωμα ζωογόνο.

Οι συνειδητοποιημένες επιλογές της δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση.

Γράφει πιο κάτω « Θεωρώ πλεονέκτημα ότι άρχισα να γράφω σε ώριμη ηλικία, αφού είχα επαρκές βιωματικό φορτίο να καταθέσω. Απέμενε να ωριμάσει η γραφή μου »

Η Κατίνα Βλάχου, μέσα από τον γραπτό της λόγο, ενισχύει τους πυλώνες, πάνω σε πρόσφορο έδαφος, αυτό του ανθρώπου ή εκείνο των Ιστορικών γεγονότων με γνώση και κρίση. Δεν είναι τυχαίο το πόσο έχει μελετήσει και θαυμάσει τον Πορτογάλο Συγγραφέα, ποιητή και δημοσιογράφο  Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου, τιμημένο με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

Επίσης  αγαπημένος για την  Κερκυραία ποιήτρια είναι ο Λορέντζος Μαβίλης, ο μεγαλύτερος σονετογράφος της Ελλάδας, ο οποίος ανήκει στην Επτανησιακή λογοτεχνική παράδοση όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον Δ. Σολωμό.

Τα έργα της επηρεασμένα από την πιο πάνω παράδοση διακρίνονται  από την ιδιαίτερη επεξεργασία, την γλώσσα, το ύφος και την  μορφή, εξ ου τα δυο ανέκδοτα  υπέροχα σονέτα που μας χαρίζει δια του λόγου το αληθές  

Η Κατίνα Βλάχου , εξυμνεί την ιδιαίτερη πατρίδα της την Κέρκυρα με τρόπο τέτοιο, που ο αναγνώστης μεταφέρεται στου παραδείσου το Νησί και νιώθει … Ανιχνεύει με όλες του τις αισθήσεις τις φυσικές καλλονές, την αθεράπευτα γλυκιά μελαγχολία της  βροχής , τη θαλασσινή κεντημένη εσάρπα …

Οι Κερκυραία Λογοτέχνης νιώθει την ζωή δυνατά εντός της , καμαρώνει μα και θυμώνει , πονά για ό,τι πικρό βιώνει η Ελλάδα … το λέει στα ποιήματα της, σιγοτραγουδά τον Έρωτα που ντύνεται αγάπη, υποκλίνεται με ευγνωμοσύνη στης φιλίας τα δώρα, μα πιότερο αγωνιά για τον ολάκερο τούτο κόσμο που άδικος και άσπλαχνος τον ήλιο καταπίνει …

 

της Αγάθης Ρεβύθη

 

Λίγα λόγια γνωριμίας... 

Η Κατίνα Βλάχου γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1950. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη Γαλλία και εργάστηκε στην Κολωνία, την Αθήνα και την Κέρκυρα, όπου ζει από το 1988.

Έχει γράψει τα βιβλία:

Η Υπόθεση των Νημάτων, σπονδυλωτό μυθιστόρημα,  (Έψιλον 1996 και σε επανέκδοση με τον τίτλο Νήματα, Διώνη 2015).

Το Πέταγμα του Γλάρου, πεζογραφήματα, (Έψιλον 1996) 

Έρως Ημίεργος, αφήγημα, δίγλωσση έκδοση, (Ακρωτήρι 2005 και Λοράνδου 2011).

Οι ψίθυροι στους τοίχους, μυθιστόρημα (Ροές 2009 και Φιλύρα 2018).

Ατάκτως Ειρημένα, ποιήματα, (Λοράνδου 2012).

Ο Χρόνος της Ελευθερίας, αφήγημα, με εικονογράφηση του Νίκου Κόκκαλη, (Λοράνδου 2013).

Το τέμπο των καιρών, ποιήματα, (Περισπωμένη 2015).

Η λιτάνευση του ιχθύος, πεζά κείμενα, (Φιλύρα 2017).

Τα ελάχιστα, χαϊκού, δίγλωσση έκδοση εικονογραφημένη με φωτογραφίες της Bernadette Mergaerts,  (Λοράνδου 2018).

Η Συνάντηση, ποιήματα, συλλογική έκδοση με τους Αλεξία Αθανασίου και Βασίλη Πανδή, με εικονογράφηση της Άσπας Μικάλεφ, (Φιλύρα 2019). 

Σκιά και μνήμη, ποιήματα, (Φιλύρα 2019).

To αφήγημα Έρως Ημίεργος εκδόθηκε στα αλβανικά, (Dituria  2012) και Η Υπόθεση των Νημάτων επίσης (Νeraida 2013).

Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά άλλων χωρών.

Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στα έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά Καταφύγιο, Πόρφυρας, Νέα Εστία και σε πολλά  διαδικτυακά περιοδικά και άρθρα της στον κερκυραϊκό περιοδικό τύπο.

Το 2019 ίδρυσε μαζί με άλλους κερκυραίους συμπολίτες τον Σύλλογο Φίλων Σχολείου Φυλακών Κέρκυρας, για την στήριξη του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας που λειτουργεί στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κέρκυρας.

Στις δημοτικές εκλογές του 2019 στήριξε με την υποψηφιότητά της τον συνδυασμό  Η Κέρκυρα Ψηλά στον Δήμο Κεντρικής Κέρκυρας.

  

Άρχισα να γράφω στα 45 μου χρόνια, έχοντας δύο παιδιά σε ηλικία σχολείου και επαγγελματική δραστηριότητα. Από το 1995 μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 6 βιβλία μου με  πεζά κείμενα και από το 2010 έχουν εκδοθεί 5 ποιητικές συλλογές.

Μέχρι να γράψω τα πρώτα μου βιβλία, από ανάγκη εσωτερική, είχα διαβάσει αρκετή λογοτεχνία, ελληνική και ξένη, από τα εφηβικά μου χρόνια. Θεωρώ πλεονέκτημα ότι άρχισα να γράφω σε ώριμη ηλικία, αφού είχα επαρκές βιωματικό φορτίο να καταθέσω. Απέμενε να ωριμάσει η γραφή μου.

Είναι πολλοί  οι συγγραφείς που θαυμάζω και απολαμβάνω. Θα πω, ως παράδειγμα, μόνο δύο. Τον Τσέχωφ για τα υπέροχα διηγήματά του, που τον διάβασα στα σχολικά μου χρόνια, και τον Ζοσέ Σαραμάγου για την οξύτητα της κριτικής σκέψης, την φαντασία και  τον λεπτό σαρκασμό. Ο Σολωμός και ο Μαβίλης με συντροφεύουν πάντα, ο πρώτος για τη δύναμη του στίχου και ο δεύτερος για τη μουσικότητα. Πιστεύω ότι η μουσικότητα είναι εγγεγραμμένη στο γονιδίωμα των Επτανησίων, ποιητών και μη, αφού ακόμα και όταν μιλάμε τραγουδάμε. 

Έχοντας δοκιμάσει και τα δύο είδη, πεζό και ποίηση, μπορώ να διακρίνω πόσο διαφορετική είναι η διαδικασία των δυο τρόπων έκφρασης και να σταθμίσω τις δυσκολίες του κάθε είδους.

Το πεζό, ιδιαίτερα το μυθιστόρημα, απαιτεί χρόνο και μεγάλη προσήλωση στον στόχο. Αν έχει κανείς κάτι να πει, που για μένα είναι ο μόνος λόγος για να γράφω, πρέπει να αφιερωθεί στη σύνθεση, να ταυτιστεί με τους ήρωες, να μπει στο κλίμα εποχής, τόπου και χρόνου. Το βιβλίο μπορεί άλλοτε να τρέχει και άλλοτε να αργοπορεί, αφού δεν είναι πάντα η έμπνευση δεδομένη.  Το διήγημα  είναι επίσης απαιτητικό είδος, επειδή σε μικρό αριθμό σελίδων οφείλει ο συγγραφέας να δώσει ό, τι και σε ένα μυθιστόρημα αλλά σε σμίκρυνση.

Η ποίηση πάλι είναι μια εκπνοή ψυχής, σαν ένα βέλος ο σύντομος και περιεκτικός λόγος απευθύνεται στον αναγνώστη. Θα προσπεράσει κάποιους, κάποιους θα αγγίξει, και τότε πραγματώνεται  ο στόχος της.

Όπως και να έχει ένα συγγραφικό δημιούργημα ολοκληρώνεται με την ανάγνωσή του από άλλους. Ο κάθε αναγνώστης είναι σαν να ξαναδημιουργεί το κείμενο με τη δική του φαντασία, τις δικές του εικόνες, τον δικό του ψυχισμό.  Αυτή η βαθειά επικοινωνία μεταξύ αναγνώστη και συγγραφέα  είναι, κατά τη γνώμη μου,  όλη η γοητεία της γραφής και της ανάγνωσης.

Από τα νιάτα μου είχα μια ευαισθησία για την πορεία του τόπου, της πατρίδας. Τα χρόνια που ήμουν νέα, και η Ελλάδα βρισκόταν σε καταστολή κάθε δημοκρατικής νομιμότητας, είχα ενεργή συμμετοχή στα κοινά. Αυτή η ευαισθησία και η συμμετοχή έχει πάρει άλλο χαρακτήρα τώρα που μεγάλωσα. Πιο ψύχραιμο, θα έλεγα, και περισσότερο διανοητικό.

Αγαπώ υπερβολικά τον τόπο μας και την ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Κέρκυρα. Συχνά νιώθω μεγάλη πίκρα για όσα βλέπω που δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν. Θέλω να ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει, είτε το προλάβω είτε όχι. Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι προς αυτή την κατεύθυνση, έστω και το ελάχιστο που περνάει από το χέρι μου και όπου φθάνει το χέρι μου.

Πολλά θα ήθελα να πω ακόμα στους φίλους αναγνώστες του myeptanisa , μου είναι πιο εύκολο να τα εκφράσω με λίγα ποιήματα.

Ευχαριστώ την Ένωση Επτανησίων Ελλάδος για την ευκαιρία επικοινωνίας με τα μέλη του, που μου προσέφερε σ’ αυτό το τεύχος.

Κατίνα Βλάχου

  

Ένα ποίημα για την Κέρκυρα

Εγκώμιο

Μέσα στα πράσινα εξαίσια στολισμένη

θαμπή ομορφιά μου

πώς να μη σ’ αγαπάω.

Με χίλιες μελωδίες,

κυρά μου λατρεμένη,

τις ιστορίες σου πώς να μην τραγουδάω.

Στην αλισάχνη σου

απαλή στέκεται η στιγμή

ο χρόνος γίνεται ελαφρύς

κι αργοδιαβαίνει.

Κι αν είναι η αρχοντιά σου πληγωμένη

το φως σου που αργοπεθαίνει

ακόμα με παρηγορεί και μ’ ανασταίνει.

Στη θάλασσά σου χάρηκα, παιδί,

της ξεγνοιασιάς παιχνίδι.

Στα ξεφτισμένα χρώματά σου βρήκα,

παιδί όντας πάντα,

του παραμυθιού τη γλύκα.

Σ’ έχει η ψυχή μου καμάρι και στολίδι.

Μα όταν το μαγικό νερό σου πίνει

από τον έρωτά της ξεδιψάει

μεθάει μ’ ομορφιά και λησμονάει

τόσα που σου χρωστάει και δε σου δίνει.

Από τη συλλογή «Ατάκτως Ειρημένα», εκδόσεις Λοράνδου 2012.

 

Δύο ανέκδοτα σονέτα για να τιμήσω την επτανησιακή παράδοση.

Σονέτο της φιλίας (2013)


Είν’  ώρες της ζωής που αργοκυλάνε

με βάσανα και λύπες φορτωμένες

και μοναχά  τα χείλη σου μιλάνε

παρηγοριάς κουβέντες ζυγισμένες.

 

Είναι φόβου ριπές που με τρομάζουν

και δεν αντέχω να τις αντικρύσω

αλλά είσ’ εσύ κοντά όταν θα δακρύσω

για τις  στιγμές που δηλητήριο στάζουν.

 

Κι όταν  σκιρτά η καρδιά και δεν αντέχω

να στροβιλίζομαι στης ευτυχίας τη δίνη

πόση γαλήνη η αγάπη σου μου  δίνει!

 

Πλούσια είμαι, φίλε μου, που σ’ έχω

και στης φιλίας μας την αγιοσύνη

χρωστάω  παντοτινά  ευγνωμοσύνη.

 

Υπόσχεση του κόσμου (2015)

 

Παιδί μικρό, υπόσχεση του κόσμου,

σαν κλαις κλαίει η ζωή κι όλη η φύση

Η θλίψη  ανήμπορη να σε παρηγορήσει

γίνεται πόνος κι είναι ο πόνος σου δικός μου

 

Πατρίδας αγκαλιά και μάνας χάδι

πόλεμος άγριος στα στέρησαν παιδί μου

και είναι μάταιο για σένα το φιλί μου

σαν παραδέρνεις  μες στο κρύο και το σκοτάδι

 

Παιδί μικρό, ελπίδα σκοτωμένη,

όσα κι αν τρέξουν δάκρυα στο χαμό σου

της  ζωής η γλύκα φεύγει τρομαγμένη

 

Ντροπή το άγριο κύμα που σε πνίγει

Τρόμος η νύχτα κόσμου αλλοπαρμένου

 Πένθος η μαύρη σκιά που τον τυλίγει

 

Ένα ποίημα για την Ελλάδα

 

Πατρίδα

Σε βλέπω στης ελιάς τον κλώνο

που γέρνει από τα βάσανα στο χώμα

 

Σε νιώθω

στη θάλασσα

που με βουβό θυμό ανακατεύει

φύκια νεκρά και λάσπη απ’ το βυθό της

 

Τα χέρια μου πληγώνω

στο βράχο σου

που δέρνεται από ανέμους ξένους

 

Σ’ ακούω στο μοιρολόι

που τραγουδάει το θάνατο

με στεγνό δάκρυ

 

Σε καμαρώνω

στη λέξη που μίλησε για ομορφιά

τότε

που αρχίνησε να γράφεται ο κόσμος

παλιά

 

Λυπάμαι

την πονεμένη σου ψυχή και το κορμί σου

που σκίζονται με βία σαν ανταμώνουν

 

Παντού σ’ αναγνωρίζω και θυμώνω

που είμαι παιδί σου

και σου μοιάζω

και σ’ αγαπάω

και σ’ αναπνέω με τόσο πόνο,

πατρίδα

Από τη συλλογή «Το τέμπο των καιρών», εκδόσεις Περισπωμένη, 2015.

 

Ένα ποίημα για τον έρωτα

Σφραγίδα

Τη νύχτα εκείνη έβρεχε ο ουρανός αστέρια

και χώρεσα ολόκληρη στα δυνατά σου χέρια

Δεν είχε η λέξη νόημα ούτε η σκέψη χάρη

μόνο έλαμπαν τα δυο κορμιά σαν ήλιος και φεγγάρι

 

Δώσε μου, αγάπη, τ’ όνειρο, να δω τον κόσμο «άλλο»

και να χωρέσει μέσα μου ό, τι θωρώ μεγάλο

 

Από τον συλλογικό τόμο «Η συνάντηση» -μαζί με τους Αλεξία Αθανασίου και Βασίλη Πανδή- εκδόσεις Φιλύρα 2019.

 

 

 

 

 

 

 

Στοιχεία Επικοινωνίας

Πολιτιστικό Περιοδικό Ποικίλης Ύλης
ΕΝΩΣΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

myEptanisa

Τ.Θ. 62043
Τ.Κ. 15201, Χαλάνδρι

Τηλ. & Fax: 2106017441

e-mail: info(at)myeptanisa.gr

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο myeptanisa.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Για Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την σελίδα μας με τους όρους χρήσης. Περισσότερες πληροφορίες…