
Αφετηρία της αποτελεί η εθνομουσικολογική έρευνα της Fanny Bortone, διδακτορικής φοιτήτριας στο Πανεπιστήμιο του Σαλέντο, η οποία μελετά και καταγράφει τη μουσική παράδοση των κοινοτήτων αυτών στο πλαίσιο της διδακτορικής της διατριβής στον τομέα της Πολιτιστικής Γεωγραφίας. Πάνω σε αυτό το επιστημονικό υπόβαθρο αναπτύσσεται μια σκηνική πρόταση που δεν αντιμετωπίζει την παράδοση ως κάτι ακίνητο ή μουσειακό, αλλά ως μια ζωντανή διαδικασία που εξακολουθεί να μιλά, να μεταφέρεται και να συγκινεί.
Στο «Aspro e to karti», τραγούδια της Κάτω Ιταλίας συνδυάζονται με κείμενα και αφηγήσεις, δημιουργώντας έναν ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στη ζωντανή μουσική έκφραση και την επιστημονική καταγραφή της παράδοσης. Το αποτέλεσμα δεν περιορίζεται σε μια απλή παρουσίαση τραγουδιών, αλλά ανοίγει έναν χώρο συνάντησης ανάμεσα στη μνήμη και την ερμηνεία, ανάμεσα στη γνώση και στο βίωμα.
Ο ίδιος ο τίτλος της δράσης λειτουργεί ως κεντρικό σύμβολο αυτής της ιδέας. Το «Aspro e to karti» είναι ένα λευκό φύλλο που γεμίζει ξανά και ξανά με φωνές, τραγούδια και μνήμες. Κάθε άνθρωπος γίνεται, έστω και για λίγο, ο συγγραφέας αυτής της ιστορίας. Παραλαμβάνει κάτι που του δόθηκε, το κουβαλά και το ξαναγράφει με τη δική του φωνή. Έτσι, η παράδοση δεν παραμένει ποτέ ίδια· γράφεται και ξαναγράφεται μέσα από εκείνους που την τραγουδούν, τη βιώνουν και της δίνουν συνέχεια.
Στη δράση συμμετέχουν οι φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου: Δημήτρης Γρηγοράτος, Διονυσία Ζευγίτη, Ελιάνα Μπαλάση, Δημήτρης Μωραΐτης, Εύη Νικολακοπούλου, Έλλη Παπαδοπούλου, καθώς και η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Βασιλική Τσιριγώτη. Η παρουσία τους προσδίδει στο εγχείρημα τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια της νέας γενιάς, που δεν στέκεται απλώς απέναντι στην παράδοση, αλλά συνομιλεί μαζί της.
Τον συντονισμό του υλικού έχουν η Βασιλική Τσιριγώτη και η Fanny Bortone, συμβάλλοντας καθοριστικά στη σύνθεση μιας δράσης που ισορροπεί με ευαισθησία ανάμεσα στην ακαδημαϊκή τεκμηρίωση και την καλλιτεχνική έκφραση. Πολύτιμη είναι επίσης η υποστήριξη της αγαπητής καθηγήτριας Ζωής Διονυσίου, η οποία στέκεται αρωγός σε μια προσπάθεια που αναδεικνύει τον πολιτισμό ως ζωντανή εμπειρία και όχι ως αποστειρωμένο κατάλοιπο του παρελθόντος.
Το «Aspro e to karti» δεν έρχεται απλώς να θυμίσει μια μουσική παράδοση. Έρχεται να δείξει πως η παράδοση αυτή εξακολουθεί να αναπνέει, να μεταδίδεται και να βρίσκει νέους εκφραστές. Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό μήνυμά του: πως ό,τι αξίζει πραγματικά δεν διατηρείται μόνο στη μνήμη, αλλά συνεχίζει να ζει μέσα από εκείνους που το υπηρετούν με γνώση, σεβασμό και ψυχή.